Kwiaty

Róże pienne

admin — Mon, 22 Feb 2010 10:43:13 +0000

Róże pienne (drzewkowate) są bardzo popularne już od kilkunastu lat. Otrzymujemy je okulizując odmiany szlachetne na pień podkładki o różnej wysokości (od 60 cm do nawet półtora metra). Dzięki temu zabiegowi krzew staje się drzewkiem. Okulizuje się zwykle 2 lub trzy oczka, pozwala to na uzyskanie pięknej, dobrze rozwiniętej korony.

Na półtorametrowych pniach szczepi się zazwyczaj odmiany pnące (również okrywowe), które tworzą cudowne formy drzewek płaczących, ich ukwiecony pędy zwisają aż do ziemi. Róże wielkokwiatowe i bukietowe szczepimy na wysokości 90 centymetrów. Na wysokości 60 centymetrów zazwyczaj szczepi się odmiany karłowe i miniaturowe.

Róże pienne sadzić się powinno głównie przy ścieżkach, ławeczkach, tarasach, czyli miejscach mocno eksponowanych. Architekci ogrodowi często sadzą róże pienne w równych szpalerach. Doskonale wyglądają w pojemnikach i donicach. Można je również sadzić samotnie na trawniku w ogrodzie lub na działce.

Wszystkie róże przycinamy wiosną:

- bukietowe i wielkokwiatowe, kiedy pączki będą nabrzmiałe

- pnące i okrywowe, jedynie chore pędy, przemarznięte lub bardzo stare

Z pni systematycznie należy usuwać tzw. wilki, czyli pędy, które wyrastają z podkładki.

Na zimę róże pienne okrywamy w szczególny sposób, wokół pnia tworzymy chochoł ze słomy, a koronę zabezpieczamy agrowłókniną lub inną tkaniną oddychającą.

Woda

admin — Thu, 11 Feb 2010 13:14:15 +0000

Woda wywiera decydujący wpływ na wszystkie czynności życiowe rośliny. Stanowi podstawowe środowisko reakcji biochemicznych, pośredniczy w pobieraniu i transporcie substancji odżywczych, wpływa na intensywność wymiany gazowej, wchodzi w skład substancji o organicznych budujących komórki roślin. Przy niedostatku wody występuje więdnięcie i obumieranie roślin.
Rośliny potrafią wykorzystywać wodę znajdującą się na powierzchni ziemi, płytko zalegającą w gruncie wodę z opadów atmosferycznych (deszcz, śnieg, mgła) oraz rosę. Opady i wilgotność powietrza są miernikiem warunków wilgotnościowych siedliska i stanowią często główne źródło wody dla roślin.
Od ilości, jakości i pory opadów zależy w głównej mierze geograficzne rozmieszczenie i charakter szaty roślinnej w danym regionie Ziemi. Ich rozkład i intensywność decydują także o prowadzeniu polowej uprawy warzyw. Zarówno nadmiar, jak i niedobór opadów okresie wegetacji powodują spadek plonów.
Z punktu widzenia roślin, optymalną formą opadu jest deszcz. Śnieg ochładza powietrze, przerywa i skraca okres wegetacji oraz utrudnia dostęp powietrza do gleby, co może powodować duszenie się roślin. Z drugiej strony, przy silnych mrozach, pokrywa śnieżna chroni je przed wymarzaniem i odtwarza zasoby wodne w glebie.
Duże znaczenie w gospodarce wodnej roślin ma także stopień nasycenia powietrza parą wodną, czyli wilgotność powietrza, od której zależy transpiracja i bilans wodny roślin.
W rozwoju roślin można wyróżnić okresy krytyczne, w których susza może nieodwracalnie upośledzić ich rozwój, na przykład krytyczny okres u kalafiora przypada na czas od zawiązania do wykształcenia róży, zaś u kapusty na fazę wiązania się główki. Niedobór wody w tych okresach powoduje guzikowatość kalafiora oraz drobnienie główek kapusty.
Rośliny mogą reagować na niedostatek wody głębokością zakorzenienia się w glebie. W uprawie na glebie o dużej wilgotności wytwarzają krótszy system korzeniowy, analogicznie na suchym siedlisku – głęboki.
Istotny wpływ na rozwój roślin ma także intensywność deszczu, czyli ilość opadów, jaki spada w określonym czasie na jednostkę powierzchni. Ulewne deszcze niszczą strukturę gleby i powodują zaskorupienie jej wierzchniej warstwy, szkody w plonach mogą przynosić opady gradu, powodujące często mechaniczne uszkodzenia roślin.
W stosunku do zapotrzebowania na wodę wyróżnia się pięć ekologicznych grup roślin o odpowiednich przystosowaniach morfologicznych, anatomicznych i fizjologicznych:
• Hydrolity – rośliny rodne;
• Hygrofity – rośliny siedlisk błotnych i bagiennych;
• Mezofity – rośliny siedlisk średnio- i zmienno bagiennych;
• Kserofity – suchorosty;
• Sukulenty – rośliny gruboszowate.

Gleba

admin — Mon, 14 Dec 2009 20:16:05 +0000

Życie roślin jest nieodłącznie związane z glebą. Stanowi ona miejsce umocowania i wzrostu korzeni oraz podłoże pokarmowe, zawierające wodę i substancje odżywcze. Gleba powstaje ze skały macierzystej przez wietrzenie fizyko-chemiczne i współdziałanie organizmów żywych, zarówno naziemnych (rośliny i zwierzęta), jak i żyjących w ziemi (bakterie, grzyby, rurkowce, pierścienice). Ze szczątków organizmów żywych powstaje humus, czyli próchnica.

Spośród ekologicznych czynników glebowych największe znaczenie mają: skład chemiczny gleby, jej struktura, uwodnienie, przewiewność, odczyn oraz mikroorganizmy glebowe, przy których współudziale powstaje humus. Zależnie od nagromadzenia i współdziałania poszczególnych komponentów glebowych wyróżniamy gleby żyzne, powstałe najczęściej z zasobnych w składniki odżywcze skał macierzystych (wapienie, gliny, iły) oraz gleby ubogie, powstałe z kwaśnych granitów i piaskowców.

Ważnym czynnikiem jest również odczyn (kwasowość) gleby, mierzony wartością pH. Od niego zależy, między innymi, intensywność działania mikroorganizmów i szybkość, z jaką zachodzą procesy glebowe.

Do optymalnego wzrostu i rozwoju poszczególne gatunki roślin wymagają siedlisk o określonych parametrach glebowych. Na tej podstawie wyróżnia się wiele typów ekologicznych roślin, np. gatunki ubogich, kwaśnych i suchych gleb piaszczystych, ja: sporek wiosenny, kocanki piaskowe, wrzos zwyczajny czy rośliny żyznych, gliniastych i wilgotnych siedlisk – zawilec gajowy, czyściec leśny itp.

Formowanie roślin piennych

admin — Mon, 16 Nov 2009 13:44:42 +0000

Rośliny pienne dodają ogrodowi w pojemnikach wysokości, a zgrabnie uformowane korony na nagich pniach stanowią ładny kontrast z niskimi roślinami o zaokrąglonych lub szerokich kształtach. Jedną z metod formowania roślin piennych, stosowanych od róż i innych roślin drzewiastych , jest wyprowadzenie pionowego pędu z odpowiedniej podkładki, a następnie zaszczepienie na pożądanej wysokości oczka lub zrazu wybranej odmiany szlachetnej. Ten fachowy zabieg jest zwykle wykonywany w szkółce, a rośliny, które w niej kupujemy, przeważnie mają już częściowo lub w pełni uformowaną koronę. Metodą stosowniejszą dla ogrodnika amatora jest pionowe wyprowadzenie jednego pędu rośliny, którą chcemy uformować na pienną, obcięcie na odpowiedniej wysokości wierzchołka pędu i pobudzenie rośliny do wytworzenia bujnej korony i usuwając pędy i liście wyrastające poniżej korony. Tę technikę możemy stosować do wielu roślin drzewiastych i półkrzewów, takich jak fuksje. Miękkie młode pędy półkrzewów można uszczykiwać palcami. W regionach o surowszym klimacie, fuksje i inne wrażliwe na mróz rośliny pienne, włącznie ze złocieniami (Argyranthemum), heliotropem (Heliotropium) i pelargoniami, należy przez zimę przetrzymać pod szkłem. Fuksje należą do roślin, które ogrodnik amator najłatwiej potrafi uformować na rośliny pienne. Często bardzo ładnie wyglądają fuksje krzewiaste posadzone w pojemniku razem z pienną fuksją. Zwisające kwiaty zdobią rośliny przez dużą część lata i jeszcze kawałek jesieni.

Prowadzenie pnączy

admin — Sun, 15 Nov 2009 09:29:10 +0000

Uprawianie pnączy w pojemnikach o płaskich bokach jest dobrym sposobem ozdabiania ścian w miejscach, gdzie z powodu zakrytej powierzchni nie można sadzić w gruncie. Pnącza w pojemnikach rosną dobrze nie tylko przy ścianach, ale także płożąc się swobodnie po ziemi lub wspinając się po podporach umieszczonych w pojemniku. Pnącza prowadzone na konstrukcji połączonych podpór, zwłaszcza wysokich, muszą mieś ciężkie, głębokie pojemniki i stać w miejscu osłoniętym. Wszystkie pnącza sadzimy w podłożu mineralnym. Rodzaj podpory potrzebnej pnączu zależy od sposobu przyczepiania się do niej. Pnącza trzymające się podpór przylgami lub korzeniami czepnymi, jak na przykład bluszcz, wolą lite podpory, takie jak ściany budynków lub mury. Takie czepne rośliny, gdy już chwycą grunt, rosną bujnie, jednak często mają trudności na początku rozwoju. Dlatego dobrze jest oprzeć ich młode pędy o ścianę, po której mają się piąć, a gdy zaczną wytwarzać korzenie czepne, to już sobie poradzą. Wiele pnączy, na przykład jaśmin lekarski, wije się wokół podpory, inne, na przykład groszek pachnący, czepiają się podpory wąsami. Obie kategorie pnączy potrzebują podpór, wokół których mogą się owijać, takich jak druty, siatki, kraty lub kopułki z bambusowych prętów. Podpory ścienne należy solidnie przymocować, pozostawiając między nimi a ścianą szczelinę szerokości około 5 cm, żeby powietrze mogło krążyć. W sprzedaży są gotowe podpory, które można wsadzać do pojemników. Samemu też można zrobić podpory z krat lub bambusowych prętów. Pnącza wijące sie i czepiające wąsami czasem potrzebują naprowadzenia na podporę i delikatnego przywiązania, zanim zaczną się piąć.

Dokarmianie

admin — Sat, 14 Nov 2009 22:55:37 +0000

Normalna ziemia do kwiatów zawiera odpowiednią ilość składników pokarmowych, jednak ich zasoby w małym pojemniku mogą być przez rośliny szybko wyczerpane. Ponadto są one również wypłukiwane przez wodę używaną do podlewania. Stosowanie nawozów, krótko zwane dokarmianiem lub zasilaniem, jest sposobem utrzymania właściwego poziomu zawartości składników pokarmowych. Rozróżniamy nawozy organiczne, czyli wytworzone z substancji roślinnych lub zwierzęcych, i nieorganiczne, zwykłe wyprodukowane z różnych minerałów. Firmowe mieszanki nawozów mineralnych są szczególnie przydatne w uprawie roślin w pojemnikach. Zawierają w odpowiednich proporcjach główne składniki pokarmowe roślin – azot (N(, fosfor (P) i potas (K) oraz w małych ilościach pierwiastki śladowe, tzw. mikroelementy. Na nalepce opakowania powinien być podany zestaw i proporcje zawartych w mieszance składników pokarmowych. Nawozy te dzielą się na dwie główne kategorie. Szybko działające są sprzedawane w postaci płynnej lub rozpuszczalnego proszku i wymagają stosowania w regularnych odstępach czasu w ciągu całego okresu wegetacyjnego. Wolno działające nawozy mają zwykle postać granulek. Dodaje się je do ziemi w pojemnikach na początku okresu wegetacyjnego. Zawarte w nich składniki pokarmowe uwalniają się stopniowo i dlatego zasilają rośliny przez długi okres. Stosując nawozy sztuczne, zawsze należy ściśle przestrzegać fabrycznych instrukcji. Nie łudźmy się, że przez zwiększenie zalecanych dawek lub częstotliwości nawożenia spowodujemy bujniejszy i lepszy wzrost roślin. Nadmierne nawożenie może być dla roślin szkodliwe, a na pewno jest marnotrawstwem.

Nawadnianie

admin — Fri, 13 Nov 2009 14:41:07 +0000

Roślinom w pojemnikach dostarczać wody. Może to być konieczne nawet podczas pogody deszczowej, ponieważ okap utworzony z liści powoduje spływanie wody opadowej poza pojemnik; pojemnik może też stać w miejscu osłoniętym przed deszczem. Bark wody może przyczynić się do ich choroby. Nieopróżnianie tac i podstawek, na które wycieka nadmiar wody, powoduje nadmierne przesycenie ziemi wodą. Wilgotność gleby należy często sprawdzać, wsadzając palec w ziemię w pojemniku. Latem trzeba to robić co najmniej raz dziennie, nawet w dni pochmurne, ponieważ wiatr przyspiesza wysychanie. Gdy Ziemia jest prawie sucha, to starannie podlewamy, tak długo, aż woda zacznie wyciekać otworem w dnie pojemnika. W gorące, słoneczne dni unikajmy polania liści wodą. Może to spowodować ich uszkodzenie. Woda z kranu jest na ogół odpowiednia, chociaż jest ona twarda. Do podlewania różaneczników, kamelii i innych nie znoszących wapnia używajmy wody deszczowej lub destylowanej. Do nawadniania wiszących koszy może nie wystarczyć zwykły wąż lub konewka. Gdy mamy do podlewania wiele pojemników, dobrodziejstwem jest automatyczny system podlewania kropelkowego. Straty wody możemy ograniczyć na kilka sposobów, np.; wykładając pojemniki terakotowe folią plastykową, dodając do ziemi granulki zatrzymujące wodę, wyściełając powierzchnię ziemi żwirem i opryskując rośliny iglaste środkami zmniejszającymi wysychanie. Istnieją również pojemniki nawadniające się samoistnie. Rozpuszczonymi w wodzie, szybko działającymi nawozami płynnymi podlewamy ziemię w pojemniku, stosując dawki i częstotliwość zalecane przez producenta.

Obszadzanie ogródka wodnego

admin — Thu, 12 Nov 2009 06:39:38 +0000

Atrakcyjną miniaturę ogrodu wodnego można stworzyć w wodoszczelnym pojemniku o wymiarach nie przekraczających 45 cm wysokości i średnicy. Idealne do tego są glazurowe pojemniki ceramiczne, jednak można je stosować tylko w miejscach, gdzie nie ma mrozu, ponieważ zamarzająca woda rozsadziłaby je. Na terenach, gdzie zimy są surowe, można je latem trzymać na dworze, a na okres od jesieni do wiosny umieścić pod dachem, co jednak wymaga opróżnienia pojemnika na czas przenoszenia.

Przez cały rok mogą stać na zewnątrz pojemniki metalowe i drewniane. Metalowe trzeba pomalować farbą kauczukową, ponieważ pozostawione bez warstwy ochronnej mogą szkodzić roślinom i rybom. Drewniane cebrzyki i balie na ogół dobrze trzymają wodę. Pod warunkiem jednak, ze zostały starannie namoczone i zdążyły napęcznieć. Również pojemniki z plastyku i włókna szklanego są wodoszczelne, ale – jako mniej miłe dla oka – mogą wymagać zamaskowania roślinami lub w inny sposób przy obsadzaniu pojemnika należy zachować równowagę między różnymi grupami roślin. Rośliny pokrywające powierzchnię wody, takie jak grzybienie, odcinają dostęp światła, które sprzyja rozwojowi glonów zmieniających kolor wody. Niektóre grzybienie dobrze rosną nawet w wodzie głębokości zaledwie 45 cm. Rośliny przybrzeżne, takie jak pałka drobna, tylko płytko zanurzone w wodzie, nadają miękkość krawędzi pojemnika. Natomiast rośliny całkowicie zanurzone pomagają oczyścić wodę i wzbogacają ją w teln, co ma szczególne znaczenie, jeśli zamierzamy hodować ryby.

Obsadzanie pojemników ziołami i poziomkami

admin — Wed, 11 Nov 2009 14:10:59 +0000

Tradycyjne pojemniki do ziół mają postać terakotowych wazonów z otworami do sadzenia znajdującymi się na dwóch lub trzech poziomach. Podobnych pojemników większych rozmiarów używa się do sadzenia poziomek. Specjalne pojemniki do obsadzania w pionie wyrabia się również z innych materiałów. Do takich pojemników zaliczają się drewniane balie z wywierconymi z boku otworami, dość dużymi, by posadzić w nich rośliny, zwykle poziomki. Ogrodnik o skromnych umiejętnościach manualnych może wywiercić otwory w baryłce, żeby ją przystosować do obsadzenia poziomkami. Sposób sadzenia we wszystkich tego rodzaju pojemnikach jest właściwie taki sam. Na dno kładziemy materiał drenujący, na nim ziemię doniczkową do poziomu tuż pod najniższymi otworami. Przez otwory wkładamy z zewnątrz bryłki korzeniowe sadzonek i wciskamy je w ziemię. Gdy wszystkie otwory na jednym poziomie są obsadzone, dosypujemy ziemi, żeby sięgała prawie do następnego poziomu otworów. Przy obsadzaniu najniższych otworów. Zioła muszą mieć dużo światła i dlatego trzeba donice regularnie obracać. Poziomki są pod tym względem mniej wymagające. Mniej sztampowo można obsadzić piętrowe pojemniki roślinami ozdobnymi. Żeby pojemnika nie obracać, sadzimy z jednej strony rośliny lubiące nasłonecznienie, z drugiej – znoszące ocienienie. Poziomka pospolita rodzi przez całe lato małe, dość suche owoce o charakterystycznym zapachu. Poziomki niełatwo kupić w sklepach, warto więc je samemu uprawiać, a specjalna donica z otworami po bokach może w zupełności zapewnić warunki potrzebne poziomkom.

Sadzeie roślin skalniakowych

admin — Tue, 10 Nov 2009 17:21:15 +0000

Wiele pięknych karłowatych roślin, dobrze rosnących na terenach górskich i w innych miejscach skalistych, można uprawiać w pojemnikach, na podwyższonych grządkach oraz w ogródkach skalnych. Niezależnie od tego, czy się je uprawia w kamiennych korytkach czy wanienkach, betonowych lub lastrykowych pojemnikach, terakotowych doniczkach, czy nawet w skrzynkach okiennych, trzeba im zapewnić pełne nasłonecznienie i dobry drenaż. Najlepszymi porami sadzenia są jesień i wiosna. Na terenach, gdzie występują ostre zimy lepszy jest termin wiosenny. Ciężkie pojemniki trzeba ustawić przed obsadzeniem w miejscu przeznaczenia, które powinno mieć jak najwięcej słońca. W celu zapewnienia dobrego drenażu, na dnie pojemnika należy położyć warstwę pokruszonego kamienia lub żwiru. Używamy przekompostowanej gleby mineralnej, do której dodajemy ¼ do 1/3 objętości rumoszu skalnego lub żwiru. Powierzchnię przykrywamy warstwą żwiru, żeby szyje korzeniowe roślin nie stykały się z wilgotną ziemią, gdyż wtedy zmniejsza się niebezpieczeństwo gnicia roślin, jak również zapewniamy roślinie dobry drenaż. Jeśli dodamy do ziemi odrobinę wolno rozpuszczającego się nawozu, to rośliny nie będą wymagały uzupełniającego nawożenia. W następnych latach nawozimy rośliny pogłównie wczesną wiosną. Usuwamy i odstawiamy na bok żwir, wierzchnią warstwę ziemi grubości 2,5 cm zastępujemy świeżą ziemią z dodatkiem wolno rozpuszczającego się nawozu i ponownie przykrywamy żwirem. Kamień jest stosownym materiałem na pojemnik z roślinami skalniakowymi.