Gleba
Życie roślin jest nieodłącznie związane z glebą. Stanowi ona miejsce umocowania i wzrostu korzeni oraz podłoże pokarmowe, zawierające wodę i substancje odżywcze. Gleba powstaje ze skały macierzystej przez wietrzenie fizyko-chemiczne i współdziałanie organizmów żywych, zarówno naziemnych (rośliny i zwierzęta), jak i żyjących w ziemi (bakterie, grzyby, rurkowce, pierścienice). Ze szczątków organizmów żywych powstaje humus, czyli próchnica.
Spośród ekologicznych czynników glebowych największe znaczenie mają: skład chemiczny gleby, jej struktura, uwodnienie, przewiewność, odczyn oraz mikroorganizmy glebowe, przy których współudziale powstaje humus. Zależnie od nagromadzenia i współdziałania poszczególnych komponentów glebowych wyróżniamy gleby żyzne, powstałe najczęściej z zasobnych w składniki odżywcze skał macierzystych (wapienie, gliny, iły) oraz gleby ubogie, powstałe z kwaśnych granitów i piaskowców.
Ważnym czynnikiem jest również odczyn (kwasowość) gleby, mierzony wartością pH. Od niego zależy, między innymi, intensywność działania mikroorganizmów i szybkość, z jaką zachodzą procesy glebowe.
Do optymalnego wzrostu i rozwoju poszczególne gatunki roślin wymagają siedlisk o określonych parametrach glebowych. Na tej podstawie wyróżnia się wiele typów ekologicznych roślin, np. gatunki ubogich, kwaśnych i suchych gleb piaszczystych, ja: sporek wiosenny, kocanki piaskowe, wrzos zwyczajny czy rośliny żyznych, gliniastych i wilgotnych siedlisk – zawilec gajowy, czyściec leśny itp.